Ludwik Benoit

Ludwik Benoit (1920–1992) był wybitnym polskim aktorem teatralnym, filmowym i dubbingowym oraz reżyserem, nazywanym „mistrzem drugiego planu”, który zapisał się w pamięci widzów m.in. jako Gąsienica – przybrany ojciec tytułowego bohatera w serialu Janosik. Przez ponad trzy dekady był jedną z największych gwiazd Teatru Nowego w Łodzi. Najważniejsze informacje i kariera • Młodość i wojenna przeszłość. Urodził się 18 lipca 1920 roku w Wołkowysku (miał francuskie korzenie ze strony dziadka), a dzieciństwo spędził w Łowiczu. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 roku, a podczas okupacji walczył w szeregach Armii Krajowej. W 1946 roku ukończył Studio Aktorskie Iwo Galla w Gdyni. • Ikona łódzkiego teatru. Po występach w Gdańsku, Poznaniu i Wrocławiu osiadł na stałe w Łodzi. W latach 1959–1992 był związany z tamtejszym Teatrem Nowym, gdzie zagrał blisko sto ról (m.in. Harpagona w Skąpcu i Dyndalskiego w Zemście). • Najsłynniejsze role ekranowe. Wystąpił w blisko stu filmach i serialach. Poza rolą starego Gąsienicy w Janosiku (1973–1974), stworzył niezapomniane kreacje w takich produkcjach jak Ewa chce spać (1957, jako bandyta Pistynek), Krzyżacy (1960), Rękopis znaleziony w Saragossie (1964), Przygody pana Michała (1969), Jak rozpętałem drugą wojnę światową (1969, jako karczmarz), Sanatorium pod Klepsydrą (1973), Noce i dnie (1975) oraz Pierścień i róża (1986). Użyczył też swojego charakterystycznego, basowego głosu tytułowemu bohaterowi kultowej dobranocki Proszę słonia. Życie prywatne i śmierć • Aktorska rodzina. Jego pierwszą żoną była aktorka Maria Zbyszewska (znana m.in. jako Mania Pawlakowa z trylogii Sami swoi), z którą miał syna Mariusza – również wybitnego aktora i reżysera teatralnego. Z drugiego małżeństwa z Jadwigą Jędrzejczak miał córkę Annę. • Śmierć i upamiętnienie. Zmarł 4 listopada 1992 roku w Łodzi w wieku 72 lat i został pochowany w Alei Zasłużonych na łódzkim cmentarzu na Dołach. Jego imieniem nazwano jedną z ulic w Łodzi oraz prestiżową nagrodę teatralną („Złoty Pierścień”).

Znany z