Tadeusz Łomnicki
Aktor, reżyser teatralny oraz filmowy. Zaraz po II wojnie światowej zapisał się do Studia Starego Teatru na Wydział Aktorski, który ukończył, m.in. dzięki talentowi, w trybie przyspieszonym. Już jako student pojawiał się na scenie Starego Teatru, m.in. jako Władek w "Teorii Einsteina" A. Cwojdzińskiego. Od sezonu 1945/1946 był już stałym aktorem tej sceny. Następnie przeniósł się do Katowic, a potem do Krakowa, gdzie pod opieką B. Dąbrowskiego zagrał tytułową rolę w "Szczęściu Frania" W.Perzyńskiego czy Puka w "śnie nocy letniej" W.Szekspira. Po przeniesieniu się do Warszawy przyszły dalsze sukcesy i znakomite role. W 1956 roku ukończył Wydział Reżyserski warszawskiej PWST. Związki z władzami komunistycznymi zaszkodziły jego karierze, był bojkotowany przez środowisko aktorskie, uważał jednak, że dla dobra zawodu aktorskiego należy iść na ustępstwa i kompromisy. Bojkotowany pracował na scenach pozawarszawskich. Na ekranie pojawił się w 1946. Był bez wątpienia najwybitniejszym aktorem powojennym, jego role przeszły do historii teatru. Pochowany w Alei Zasłużonych na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera A30-tuje-14) (Wikipedia).
Znany z
- Dekalog (1989)
- Dom (1980)
- Theatre Macabre (1971)
- Солдаты свободы (1977)
- Pan Wołodyjowski (1969)
- Biesy (1988)
- Kanał (1957)
- Pokolenie (1955)
- Niewinni czarodzieje (1960)
- Przypadek (1987)
- Pasażerka (1963)
- Przygody pana Michała (1969)
- Potop (1974)
- Makbet (1969)
- Lawa: Opowieść o "Dziadach" Adama Mickiewicza (1989)
- Ręce do góry (1985)
- Człowiek z marmuru (1977)
- Bariera (1966)
- Dwie Brygady (1950)
- Wiano (1964)