Lech Ordon

Lech Ordon (ur. 24 listopada 1928 w Poznaniu, zm. 21 października 2017 w Załuskach koło Warszawy) był wybitnym polskim aktorem teatralnym, filmowym, radiowym i dubbingowym, uznawanym za jednego z największych mistrzów drugiego planu w powojennym polskim kinie. Młodość i kariera teatralna • Okres wojny i edukacja. Podczas II wojny światowej pracował jako robotnik w niemieckiej fabryce samolotów w Poznaniu i pobierał pierwsze nauki aktorskie. W 1948 roku ukończył Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Warszawie (występującą wówczas z siedzibą w Łodzi). • Debiut sceniczny. Na deskach teatru zadebiutował jeszcze w trakcie studiów w 1946 roku rolą lokaja w Panu Jowialskim w Teatrze Powszechnym TUR w Łodzi. W tym mieście występował również w Teatrze Wojska Polskiego u Leona Schillera. • Sceny warszawskie. Od 1949 roku przez niemal pięć dekad był związany z najważniejszymi teatrami w Warszawie: Narodowym (1949–1952 i 1957–1972), Współczesnym (1952–1957), Ateneum (1972–1983) oraz Polskim (1983–1996). Zasłynął m.in. jako sir Tobiasz Czkawka w Wieczorze Trzech Króli oraz Literat w słynnych Dziadach z 1967 roku. Najważniejsze role filmowe, telewizyjne i głosowe • Mistrz ról charakterystycznych. Zagrał ponad 150 ról filmowych i telewizyjnych. Widzowie pokochali go za niezwykle wiarygodne kreacje poczciwych, nieco lękliwych lub komicznych postaci w takich klasykach jak Jak rozpętałem drugą wojnę światową (1969, jako sierżant Hopkins), Nie lubię poniedziałku (1971), Chłopi (1973), Janosik (1974, jako pleban), Hallo Szpicbródka (1978), Akademia pana Kleksa (1983, jako doktor Dolittle) oraz C.K. Dezerterzy (1985). • Późniejsze występy. Pozostał aktywny zawodowo do późnej starości, pojawiając się w filmach takich jak Zawrócony (1994), Ostatnia akcja (2009), Śluby panieńskie (2010) oraz w hicie kinowym Listy do M. (2011), który był jego pożegnaniem z dużym ekranem. • Teatr Telewizji, radio i dubbing. Wystąpił w około 60 spektaklach Teatru Telewizji. Przez blisko 60 lat współpracował z Teatrem Polskiego Radia, gdzie zasłynął przede wszystkim jako mecenas Heliodor Breit w powieści radiowej Matysiakowie. Użyczył również głosu w wielu kultowych animacjach, m.in. jako Barney Rubble w Flintstonach oraz Czarnoksiężnik w Gumisiach. Życie prywatne i odznaczenia • Rodzina. Przez 57 lat był żonaty z Magdaleną, z którą miał syna Krzysztofa (został operatorem filmowym). W środowisku artystycznym cieszył się opinią człowieka niezwykle skromnego i życzliwego. • Odznaczenia i śmierć. Za swoje zasługi otrzymał m.in. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1979) oraz Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2008). Zmarł 21 października 2017 roku po wcześniejszym zawale serca i udarze mózgu. Został pochowany w kolumbarium na warszawskich Starych Powązkach. Ojciec operatora Krzysztofa Ordona.

Znany z