Se domani non torno (2026)

Giulia jest idealną córką. Studiuje, rysuje, marzy o życiu na wrzosowisku, kolekcjonuje pudełka i słodko się uśmiecha. Pewnego wieczoru znika, pochłonięta absurdalną śmiercią: kobietobójstwem. Przytłoczony najstraszniejszym bólem, jaki ojciec może znieść, Gino Cecchettin postanawia nie milczeć. Kwestionuje najokrutniejsze konsekwencje patriarchalnej kultury, która wciąż nas dotyka, i znajduje słowa, by przypomnieć sobie, kim była Giulia i czego się od niej nauczył. W tym długim liście, napisanym wspólnie z Marco Franzoso, Gino opowiada swoją historię jako ojca, dni radości i cierpienia. Jest wzruszony i zachęca nas do „budowania sojuszu między płciami, zamiast umacniania dominacji jednej nad drugą”. Wzywa nas do słuchania młodych ludzi w naszym kraju i do wspólnej pracy nad budowaniem relacji opartych na empatii i wzajemnym szacunku.

Dramat